ระยะทาง ที่ห่างไกลอาจจะพิสูจน์ใจใครต่อใครได้

โดยที่มันอาจจจะจบลง อย่างมีความสุขและสมหวัง

แต่มันคงใช่คำนิยามนี้ กับตัวฉันไม่ได้ เสียแล้วละ

ความรัก กับระยะทาง บางที่ มันก็ไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้น หรือน้อยลง หรอกนะ

แต่ความรักจะจบลง ก็ต่อเมื่อใจคน นะไม่เหมือนเดิม..

ฉันเคยเชื่อว่าเขาคนนั้นจะทำตามสัญญา ว่าเขาจะกลับมา ....และฉันก็ยังรอ เขาอยู่

จากวัน เป็นเดือน จาก 1 เดือน  เป็น 7 เดือน เขาก้อ ไม่เคยติดต่อมาอีกเลย...

ฉันเฝ้าแต่ถามตัวเองนะ ว่า ทำไม...

ฉันก็เลยถามเขา.. เขาบอกแค่ว่า เขาไม่ค่อยมีเวลาว่าง งานเขาเยอะ...

คำตอบของเขาแค่นี้ก็ทำให้ฉันรุ้แล้วว่า เขาเปลี่ยนไป จากที่เขารักฉันจนหมดใจ และมากมายยยย

ตอนนี้ ฉันอยากจะถามหาความรัก จากเขาอีกสักครั้ง ความรักที่เหมือนเดิม

ความรัก  คนรัก แม้ไม่มีเวลาว่าง แต่แค่ 5 นาที หรือ 10 นาที ไม่มีว่างเลยหรอ..

ฉันก็ได้แต่เชื่อใจเขาและรอ เขา มันคงเป็นเวลานานมาก นานจนฉันก็เริ่มรู้สึกปล่อยวาง ลง

มันเป็นเวลา 8 เดือนแล้วที่เขาไม่มาหาฉัน และเจอฉัน ฉันคงทนรอให้หัวใจแตกสลายอย่างนี้ต่อไปอีกไม่ได้

วันที่ 26 ธันวาคม ฉันจำได้ดี ว่าฉันถามเขาถึงความรู้สึก ของความเป็นเรา ว่าตอนนี้ เธอคิดอย่างงัยกับฉัน

ฉันได้ขอสรุป  เขาตอบฉันว่า เราไม่ได้เจอกันนาน ความรู้สึกของเขานะเปลี่ยนไป เขารู้สึกกับเราแค่น้องสาว เท่านั้น ฉันได้แต่เงียบ และคิดในใจว่า คนที่ห่างนะคือเธอไม่ใช่ฉัน

เพราะว่าฉันรอเธออยู่เสมอ แต่เธอสิ เธอไม่เคยมาหาฉันเลย เธอเองที่เป็นฝ่ายเดิน ถ่อยห่างจากฉันไป จนตอนนี้เธอมาพูดแบบนี้ได้อย่างงัยกัน

เพราะเธอมีคนอื่นใช่ไหม   แต่ฉันก้ได้แต่คิดในใจ ภายนอก ฉันได้แต่บอกว่าไม่เป็นไร ได้ แต่ยิ้มให้เขา น้ำตา มันไม่ยอมไหล คงเป็นเพราะ มันไหล มาตลอดเวลาที่รอคอยเธอมานานมากพอแล้ว...

ฉัน ก็แค่บอกกับเขาว่าให้เขาสบายใจ เขาไม่ได้ทำผิดอะไรกับฉัน เพราะฉันก็หมดรักในตัวเขาแล้วเช่นกัน... ใช่เลย ฉันโกหก เขา เพียงเพื่อปลอบตัวเองว่าอย่าร้องไห้นะ ...ก็เท่านั้นเองงงงง